نه جمله ايي که تسکين اين دلِ پاره پاره ...

غم نويس نيستم

آب و هواي دل را مکتوب مي کنم ...

همین ! ...

حالا اگر آسمان دل هميشه

سرخ و کبود و غم گرفته است ، چه کنم !؟ ...

با اين حال

بارها و بارها دوست تر دارم ...

با اين حال

که نکند دلي بلرزد ...

نکند اشکي جاري شود ...

نکند دلي آزرده ...

حال بانگ هايي که هميشه

براي پرواز ، پر پر مي زند ...

و امشب

نمي دانم ...

شايد ، فقط شايد ...

_{بيكس و بي‌آشيانه ، باز من تنها شدم}

_{اشك‌ها را اين بهانه : "باز من تنها شدم."}

_{تك درختي خشكم و در رهگذار صاعقه}

_{مي‌كشد جانم زبانه، باز من تنها شدم}

_{"باغ بي‌برگي" من ماتم‌نشين باغبان}

_{مي‌زند دردي جوانه؛ باز من تنها شدم}

_{لحظه لحظه عاشقانه در كنارش بوده‌ام}

_{"عاشقانه" يا "شبانه" باز من تنها شدم.}

_{قبل ترها اينجوري نبودم ، اما چند سالي هست که روز تولد مامان رو}

 _{هم اشتباه مي کنم !}

_{آدينه ايي که مياد تولد مامانِ ...}

_{ديروز يواشکي رفتم سَرِ کمدش و از روي شناسنامه اش چِک}

_{کردم ! ...}

_{وقتي فکر مي کنم تولد مادرم رو يادم نمي مونه از خودم خجالت}

_{ميکشم ...}

_{اما واقعا دست خودم نيست ، اصلا تاريخ هاي تولد يادم نمي مونه ...}

_{داشتم مي گفتم ، آدينه ايي که در راه هست ، تولد مامانم هست ...}

_{خيلي دوست دارم يک پُست بذارم که در شأن مامان باشه ، اما توان}

_{من خيلي تهي تر از اون هست که بخوام اين خداي زميني رو به}

_{تصوير بکشم يا به قلم بيارم ...}

_{ميشه گفت تنها کلمه و نامي که تقدسي ويژه برام داره و تعصبي}

_{حاصل از عشق روش دارم ، کلمه مادر هست ، از گفتن يا شنيدنش}

_{انرژي مثبت و اعتماد به نفس مي گيرم ...}

_{گفتم بروم به مجلس روضه ای ، از همين روضه ها که همه جا هست}

 _{و صدايش از هر کوچه و خانه امشب بلند است. ديدم، ايمان وتعصب}

 _{من به عظمت حسين و کار حسين بيش از آن است که بتوانم آن همه}

 _{تحقير ها را بشنوم و تحمل کنم. منصرف شدم.}

_{اما شب عاشورا بود شهر يکپارچه روضه بود وخانه يکپارچه سکوت}

 _{و درد، چه می توانستم کرد؟ از خودم توانستم منصرف شوم، از}

 _{روضه توانستم منصرف شوم ،اما چگونه می توانمستم خود را از}

 _{عاشورا منصرف کنم؟}

_{نامه ام را که به دوستم نوشته بودم - دوستی که هرگاه روزگار}

_{عاجزم میکرد و رنج به ناليدنم وا می داشت، به پناه او می رفتم -}

_{برگرفتم ، گفتم در اين تنهايی درد و اين شب سوگ ، بنشينم و با خود}

 _{سوگواری کنم، مگر نمی شود تنها عزاداری کرد؟ نشستم و روضه ای}

 _{برای دل خويش نوشتم ، آنچه را در نامهء او برای خود نوشته بودم}

 _{و تصور غربت و رنج خودم بود، تصحيح کردم تا تصوير غربت و}

 _{رنج حسين گردد.}

_{آنکه عظمت رنج و شکوهء شهادتش هر رنجی را در زندگی آسان می}

 _{سازد و هر مصيبتی را حقير!}

_{در اين لحظات شگفت، که من در يک بی خودی مطلق به سر می برم}

_{، ودرد که هر وقت به مطلق می رسد، جذبه ای روشن ومستی بخش}

_{می شودوحالت آرام و روشن وخوب می دهد - واين دردهای حقير و}

_{بد است که متلاشی کننده است و گزنده و بد - مرا در يک نشئهء}

_{سکرآوری از خود به در کرده بود، آنچنان که گويی من نبودم.}

_{درد بود که خود می نوشت}

_{ناگهان اين زيارت پر معنا و عميق "وارث" در مغزم جرقه زد، خطاب}

_{به حسين:}

_{سلام بر تو ای وارث آدم، برگزيدهء خدا}

_{سلام بر تو ای وارث نوح، پيامبر خدا}

_{سلام بر تو ای وارث ابراهيم ، دوست خدا}

_{سلام بر تو ای وارث موسی، همسخن خدا}

_{سلام بر تو ای وارث عيسی، روح خدا}

_{سلام بر توای وارث محمد، محبوب خدا}

_{سلام بر توای وارث علی، ولی خدا}

_{عجبا! صحنهء کربلا ناگهان در پيش چشمم، به پهنهء تمامی زمين}

 _{گسترده شد و صف هفتاد و دو تنی که به فرماندهی حسين در کنار}

 _{فرات ايستاده است، در طول تاريخ کشيده شد که ابتدايش، از آدم -}

_{آغاز پيدايش نوع انسان در جهان - آغاز می شود وانتهايش تا ...}

 _{آخرالزمان، پايان تاريخ، ادامه دارد!}

 _{باشد! او وارث پرچم سرخی است که از آدم ، همچنان دست به دست}

 _{بر سر دست انسانيت می گردد و اکنون بدست او رسيده است و او}

 _{نيز با اعلام اين شعار که هر ماهی محرم است وهر روزی عاشورا و}

 _{هر سرزمينی کربلا اين پرچم را دست به دست به همهء راهبران مردم}

 _{و همهء آزادگان عدالت خواه در تاريخ بشريت سپرده است که، آخرين}

 _{لحظه ای که می رود تا بميرد و پرچم را از دست بگذارد، به همهء}

 _{نسلها ، در همهء عصرهای فردا فرياد برمی آوردکه:}

_{آيا کسی هست که مرا ياری کند ؟ ...}

_{آيا کسی هست که مرا ياری کند ؟ ...}

_{آيا کسی هست که مرا ياری کند ؟ ...}

_{چه غربتي است، عزيزان من كجا رفتند؟}